Als mijn hoofd mijn hart vertrouwt

Als mijn hoofd mijn hart vertrouwt

Als mijn hoofd mijn hart vertrouwt

We leven in een periode waarin alles naar boven komt. We kunnen er niet meer omheen. Alles waarvan we ooit dachten dat we er klaar mee waren of dat het wellicht niet eens in ons zat komt aan de oppervlakte. Dat geeft een wiebelig gevoel. Maar wat er in feite gebeurt is dat je nu de kans krijgt om je hoofd en hart op een lijn te laten stromen. Dat jouw hart de overhand krijgt en dat het enige wat jouw hoofd hoeft te doen, is het te volgen. Niet andersom

In den beginne zijn we nog niet een eigen individu. Lichamelijk uiteraard wel, maar emotioneel zijn we nog totaal verbonden met onze moeder. We zijn 1 met haar. Dat zijn we al vanaf het moment dat we in de buik groeien maar ook ten tijde na onze geboorte. We voelen haar, we zijn haar. En wanneer we en moeder hebben die met angsten of allerlei andere verwarringen leeft, leeft dat ook in ons. Het wordt onderdeel van onze identiteit. Wanneer we niet de ruimte krijgen om onze eigen waarheid te ontdekken en te ervaren wat werkt voor ons blijft dit in ons systeem zitten. Wanneer onze moeder op een of andere manier een trauma heeft opgelopen of een verlies heeft geleden, kan zij zich niet aan ons hechten. Hierdoor zoeken wij onze toevlucht in de andere ouder. Dit kan trouwens ook andersom gelden. Dat we onze toevlucht nemen tot diezelfde moeder. Wanneer onze ouders is dader/slachtofferschap leven is hun relatie misschien niet gezond, maar functioneel. Op wat voor manier dan ook. Alleen zal ook bij ons diezelfde dader/slachtoffer in ons leven. Denk maar eens hoe streng je voor jezelf kunt zijn. Dat je bepaalde dingen wel of niet mag. Dat is de dader. En het slachtoffer in jou voelt zich daardoor tekort gedaan. En zo hou jij nog altijd deze relatie in stand. Dit kan wel generaties terug gaan. Knap staaltje werk als je het mij vraagt. Maar hoe moois is het dat we nu in een periode leven om ons te verlossen uit deze verwarringen. Uiteindelijk is het niet eens zo interessant waar het vandaan komt. Als we maar bewust zijn dat het in ons leeft en dat het enkel en alleen maar energie is en dus omkeerbaar.

Wonden zo diep komen nu aan het licht zodat jij kunt kijken wat je nog blijft geloven en wat jouw echte waarheid is. Dat je kunt kijken naar alle facetten van jouw leven waar er nog onbalans is. Waar jij nog binnen vriendschappen je vader of je moeder kiest. Dus waar jij nog steeds jezelf blijft down graden om zo de ander een goed gevoel te geven die eigenlijk niet voedend is voor jou. Kijk eens om je heen en wie herken je in de mensen die energie kosten? Ik zeg het vaker, dat wil niet zeggen dat deze mensen fout of slecht zijn, maar dat het niet meer werkt voor ons. Ze hebben als functie om ons te laten zien en voelen dat we meer vanuit ons hart mogen leven. Vanuit ons ZIJN. Dat is prachtig. Ook zij kampen met afsplitsingen en dader/slachtoffer delen. Ik las laatst ergens, daders trekken altijd slachtoffers aan en vice versa. Ik vond dat heel verhelderend. Ik kon zo mijn geschiedenis er aan vast plakken want ook ik ben zowel dader als slachtoffer geweest. Maar wanneer we verantwoording gaan nemen voor ons eigen leven en beter voor onszelf gaan zorgen onttrekken wij ons uit die rol.

Jezelf leren kennen. Dat is waar het in dit leven om gaat. En dat je je soms zo zwaar kutklote kan voelen hoort daar ook bij. Je bent hier om menselijke ervaringen te hebben. Om in dit lijf de emoties te voelen. Dat kan hier en daarom ben je hier ook. Jij bent hier met al jouw karaktertrekken en die ontdek je steeds meer wanneer je de sluiers van jouw verleden af gaat doen. Wanneer je blijft voelen wat je voelt. Maar dat 1 ding belangrijk is, is dat jouw hoofd en dus je gedachtes wel corresponderen met wat er in jouw hart leeft. En niet dat jouw hoofd jouw hart telkens maar weer met angst blijft bezaaien. Om hier meer zicht op te krijgen is emotioneel afstand doen. Je niet meer identificeren met deze emotie. Hem alleen maar waarnemen. Hem niet wegduwen of veroordelen maar onderzoekend laten stromen door je lijf. Identificatie is waneer je hem vastgrijpt. Wanneer je hem voeding geeft en zegt, ik BEN dit. Je neemt het waar met je lijf. Iets in de energie, hoe subtiel ook, heeft jouw getriggerd en daardoor VOEL je deze emotie. Zij wordt minder intens wanneer je de identificatie hiervan ontkoppeld door je er niet meer mee te verbinden maar het door je heen laat stromen als een golf. Het is maar energie. Jij hebt ook controle over jouw gedachtes dus wanneer er iets oppopt en je merkt dat het steeds meer lading wordt, bedenk dan dat het alleen maar energie is en dat je het alleen maar door je heen mag laten stromen. Door je te ontkoppelen van de identificatie zal je merken dat het steeds meer en meer gemakkelijker wordt om hier mee om te gaan en dat je opeens als vanzelf andere ideeën krijgt over deze emoties. Want zoals ik al vaker schrijf, zijn deze emoties ook gewoon een vorm van liefde. Alleen zit er zoveel oordeel op dat we dat niet meer kunnen zien. En zo krijgt het zijn originele vorm weer terug.

Niemand heeft gezegd dat het makkelijk was. Want anders hadden we niets te leren en vaak door pijn, komen we ins ons kracht en boeken we vooruitgang. Het leven is niet alleen maar vlindertjes en hartjes, maar het leert ons zoveel over onszelf. En dat is de focus die je altijd mag blijven hebben, op jezelf en wat werkt voor jou zodat jouw gedachten en hart uiteindelijk op 1 en dezelfde lijn komen te staan. En daar mag je net zo lang over doen als dat jij wilt

Deborah <3

Terug naar het overzicht.