De verwarring

De verwarring

Ik ben in de war. Niet 1 beetje, maar 2 beetjes. Ach misschien ben ik het wel 10 beetjes. Ik lijk zaken maar niet helder te krijgen het het frustreert me. Ik raak er giga chagrijnig van. En moe. Enorm moe. Ik zou wel maanden kunnen slapen voor mijn gevoel. En dan voel ik me weer even fijn en dan komt dat gevoel weer opborrelen. Ik loop met mijn ziel onder mijn arm en wijs met mijn grote wijsvinger naar alles en iedereen. Ik zucht en steun…..en vind mezelf enorm zielig bij tijd en wijle. Heb ik daar nou zo hard voor gewerkt? Heb ik daar nou al die jaren zo enorm voor geploeterd. Om weer in zo’n spiraal van verwarring terecht te komen. Ik huil en stamp en voel me opstandig worden naar het universum. “Zoek het allemaal maar uit daarboven, ik doe niet meer mee”. Denkbeeldig steek ik beide middelvingers omhoog.

Ik plof op de bank en sla demonstratief mijn armen over elkaar. Mijn partner kijkt me verontwaardigd aan. Ja ook jij bent schuldig aan alles, denk ik. Ik snuif luid door mijn neus en mijn honden weten precies hoe laat het is. Met een flinke draf hobbelen ze naar boven, naar mijn werkkamer.

Verwarring. In de war zijn. Het niet helder hebben. Alles waarvan je dacht het te weten lijkt onzinnig geworden. En precies daar ligt het antwoord. Het niet weten. Het ook niet willen weten. Maar ja….ik wil graag alles weten. Ik zoek het uit tot op het bot. En verder dan dat. Er komt een grote verschuiving. Of beter gezegd. Hij is er al. Maar daardoor komt ook alle verwarring omhoog. Om te zien wat ons nog dient. Met je hoofd kan je heel goed bedenken dat het toch niet meer voedend is. Maar toch hebben we er nog wat aan, blijkbaar. Die strategieën. Om te overleven. Ooit zijn we ons daar mee gaan verbinden en hebben we het gekozen omdat we er duidelijk bij wilde horen. Maar steeds meer en meer ga je merken dat er wroeging komt in dat wat je ooit besloten hebt. Maar voordat er verandering kan plaats vinden is het nodig dat je erkent wat je doet. Zonder oordeel. Zodat het zachter kan worden. Ik herken hem meestal al wanneer ik mijn man overal van beschuldig. Het is niet voor niets dat ze zeggen, als je met 1 vinger wijst, dan wijzer er 4 terug. Want in meervoud komt het naar je terug. Ik wens bepaalde zaken niet van mezelf te zien. Dus krijg ik het van hem op mijn bord. Hij liegt, maar ik ook. Naar mezelf. Hij luistert niet. Maar ik ook niet, naar mezelf. Hij kan niet op eigen benen staan. Maar ik ook niet dus geef ik hem de mijne zodat ik iets te doen heb in dit leven.

Wanneer ik besef dat het altijd over mij gaat, neem ik de verantwoording terug. Want wanneer ik verlang dat hij, of iemand anders, iets verandert, dan leg ik mijn lot in de handen van iemand anders. Het is niet jouw zaak om mij gelukkig te maken. Dat is de mijne. Maar oh jeej wat een angsten komen daar mee omhoog. Want als ik niet voor hem zorg, of voor überhaupt iemand, dan vinden ze me niet lief. Dan ben ik alleen. Dat verlaten ze me. 24/7 beschikbaar zijn zal ik. Tot ik er dood bij neerval. Wanneer ik al deze dingen erken voor mezelf, maakt me dat aan het lachen. Ja ik maak mijzelf beschikbaar voor mijn partner. Want straks gaat hij het bij iemand anders zoeken. Dat is waar ik bang voor ben. Punt. Ja ik ben nog loyaal aan zaken buiten me, omdat het nog functioneel is. En ik weet dat het anders kan, maar ik heb de fuck geen idee hoe dat moet. En zo doe ik het. Voor mezelf gaan staan? Hoe werkt dat precies? Oh gewoon doen wat ik wil ongeacht wat de ander daar van vindt. Tja, dat is nog wel een dingetje. Want dan voel ik me schuldig. En zo doe ik het dus blijkbaar.

Een verhelderend gesprek deed mij beseffen dat dat het onderdeel is van ons leven hier op aarde. Wanneer we onszelf daarin nog geen poten kunnen geven, gaan we het in de buitenwereld halen. Want dat hebben we zo gedaan toen we niet anders konden en hebben we het gedrag geadopteerd. De verwarring die er nu is, is er om ons te laten zien waar we de dingen nog meer bodem kunnen geven zodat we meer zakken in ons lijf. En vanzelf gaan staan voor wie en wat we zijn. Erkenning geven aan dat wat je doet. Zonder dat je verklaringen geeft waarom je het doet. Gewoon; zo doe ik het…..punt. Verder niets. Elke keer weer die verantwoording naar binnen trekken zodat het door je heen kan gaan. En wanneer je dat doet, kan je er nog wel eens hard om lachen, wat je allemaal voor capriolen aan het uithalen bent om hier aanwezig te zijn.

Wanneer je iets doet, doe het dan vol overgave en erken dat ook voor jezelf. Benoem het, hardop of in jezelf. Maak de beweging naar binnen toe en kijk eens wat er dan gebeurt in en met de energie. En benoem het dan nog eens wanneer je het bij de ander neerlegt. Kijk dan eens wat dat met de energie doet. Voel eens het verschil daarin……

Je kunt niet zomaar iets veranderen zonder dat je het eerst erkend hebt voor jezelf. Zonder oordeel maar gewoon, met veel humor er in. Want eigenlijk doen wij als mens hele ingenieuze dingen. We are magic creators en we creeren wat af met z’n alle. Hoe zou het zijn als we daar eens anders mee om zouden gaan, zonder oordeel of het idee dat de ander of wijzelf het zouden moeten veranderen? Wat gebeurt er dan allemaal in dat collectief??

Probeer het eens uit zou ik zeggen, voor mij gaf het heel veel ruimte…..en hou ik er van om lekker soms in drama te zitten….want zo doe ik het ;-)

Deborah <3

Terug naar het overzicht.