Fearless

Fearless

Fearless of eigenlijk Fear Less…...verminder je angst. Want wat is dat toch een enorm obstakel in ons leven. Maar waar komt het toch vandaan? Was je als baby ook bang? Of zijn het juist de zaken die over hebt genomen vanuit het systeem? Wie zal het zeggen…..

Angst. Voor mij geen onbekend terrein. Een diagnose Angst stoornis jaren terug heeft zaken voor mij wel duidelijk gemaakt. Tijdens mijn burn out helemaal. Want toen leken de angsten wel vermiljoenvoudigd. Als dat überhaupt een woord is. En anders hebben we er een nieuwe bij ;-). Ik weet nog dat ik als kind, puber, een bobbeltje in mijn been voelde en steeds dacht dat ik een of andere enge ziekte had. Als klein kind was ik sowieso enorm verlegen, liet ik mijn zusje alles opknappen, die had geen schaamte. Die stapte overal op af terwijl ik met mijn 8 of 9 jaar al bewust was dat mensen mij misschien wel stom konden vinden. Ik heb al vaker gesproken over het feit dat ik angstig was en nog steeds kan zijn. Maar eigenlijk is de diepte hiervan angst voor verlies. En dat uit zich in allerlei dingen. Angst om geen geld te hebben, angst om mijn honden te verliezen, angst om geen werk meer te hebben. Voor mijn man was het afreizen naar frankrijk een paar weken terug een hele opgave, aangezien ik 12 uur lang steeds riep, kijk uit! Rij rustig! Hij rijdt al jaren op de vrachtwagen dus het is niet zo dat hij niet weet wat hij doet. Ik dacht, jeetje ik lijk mijn moeder wel. Die zat ook altijd zo in de auto als we op vakantie gingen. Uiteraard kwamen we veilig aan en vroeg ik mij oprecht af hoe ik dat vorig jaar toch had gedaan, want toen maakte ik tot 3x toe deze reis alleen, met honden in een C1.

Afijn…...angst dus. Iets wat doorlopend aanwezig is maar waar ook de maatschappij zich mee voedt. Want dat levert geld op. De wereld heeft eeuwen zo gefunctioneerd en er mag nu een kentering in komen. Wat zeg ik, die is er al. Zo onderzoekend naar wat Angst daadwerkelijk inhoudt kwam ik er achter dat het eigenlijk gewoon trauma is. Trauma klinkt heel heftig maar wanneer we iets mee maken wat tegen onze natuur is, is dat traumatisch. Onze hersensen zijn eigenlijk gemaakt VOOR het leven en wanneer iets gebeurt wat TEGEN het leven is, iets oproept wat zo intens is qua emotie en je dit op dat moment niet helemaal aan kunt, maakt het een afsplitsing. Daarnaast hebben andere zaken hier ook aandeel in. Hoe angstig was jouw moeder ten tijde van de de zwangerschap? Het vader stuk heb ik inmiddels wel gehad. Maar mijn moeder leeft, net zoals mijn vader, ook in mij. Dus nu mocht ik ook met dat gedeelte aan de slag. Grappig genoeg weet ik nog best veel, ondanks ze langer niet in mijn leven is dan wel. Maar mijn moeder was een angstig persoon. Diep van binnen. Ik kan me nog herinneren dat ik voelde dat ze wel van me hield maar als of het begrensd leek te zijn. Als of er een randje omheen zat. Ik vroeg mij toen al af (ik moet 6 of 7 zijn geweest) waarom dat was. Na haar dood is mijn angst groter geworden, heel logisch. Maar wat er onder zat was een diep verdriet om verlies. Een intensiteit van grote vormen. Mijn systeem beschermt mij eigenlijk om niet bij die pijn te komen door angst op te roepen. Want wanneer je angstig bent, kijk je wel uit om daar heen te gaan. Het is een fantastisch meganisme die we in ons mee dragen die ons in de evolutie zover gebracht heeft. Angst weerhoudt je er van om dingen te doen waar je eventueel dood aan kan gaan. Maar dit mechanisme kan tegen je werken. Wanneer het nog zo actief is terwijl er geen gevaar is. Er is iets gebeurt in je leven dat tegen het leven was. Wellicht was jouw moeder of waren jouw ouders niet beschikbaar. Dat was levensbedreigend. Want je bent baby en bent afhankelijk. Daardoor ben je gaan zorgen, op de plek van de ouder gaan staan, ben je gaan geven ipv nemen en is de ouder gaan nemen. Dat is dus eigenlij de verkeerde kant op. Dat is een van die vele verstrikkingen die je nog steeds in stand houdt omdat je niet weet wat je doet en waarom je het doet. Het is nodig om die verwarring te zien, je plek energetisch weer in te nemen en het verlies door te werken. Het verlies van je kindertijd, de afsplitsing van jezelf. Het verlangen om een gezin te zijn waarin je als kind alleen maar hoefde te nemen.

Ik moet denken aan dat ik mensen wel eens hoor zeggen over of tegen hun kind, doe niet zo egoïstisch. Maar een kind kan niet anders. Het is een natuurijk proces dat het op zichzelf gericht is. Maar wanneer dat niet kan, gaat het een andere rol aannemen. En ik durf te wedden dat ook jij die rol hebt aangenomen. Wanneer je dus geen veilige omgeving hebt gehad en ondersteuning waarin je gevoelens van woede, angst en verdriet op een natuurlijke manier kon laten lopen, dat deze emoties kinderlijk blijven. En dus kun je daardoor in excessen terecht komen in je volwassen leven. Want het kind van toen heeft niet de ondersteuning gehad hierin. Dus is de schone taak aan jouzelf om dit deel, of deze delen te ondersteunen. Vrij te laten stromen, wetende dat jij er altijd voor jou zal zijn. Maar wanneer daar een overtuiging zit, dat dit niet het geval is omdat je een ouder of ouders hebt gehad die niet altijd of nooit beschikbaar waren is dat het beeld wat je in je systeem hebt vastgezet. En dat is ook weer een verwarring. Want de verwarring zit hem in het feit dat het niets te maken heeft met wat er in jouw hart leeft. Het is nu niet meer waar omdat jij er voor jou kunt zijn op de manier die nodig is om de pijn en het verdriet vrij te laten stromen. Om dat wat je hebt verloren, wat het ook is, te voelen. Dat je kunt rouwen en het deel in jou het verhaal kunt laten vertellen hoe het dit allemaal ervaren heeft. Of laat ik het anders stellen, het hoeft niet meer waar te zijn. Want jij creert jouw eigen realtieit met jouw eigen waarheid. En het liefst eentje die congruent is aan wat er leeft in jouw hart.

En ook als je er niets van snapt, dan nog kun je er voor jou zijn. Je kunt het nu anders gaan doen dan wat je hebt geleerd, over hebt genomen. 

Ik ben er voor mij. Dat is de zin die je telkens weer tegen jezelf mag zeggen. Zo geef je je zenuwstelsel rust en herprogrammeer je jouw systeem. Praat tegen jezelf, tegen je lijf. Niet tegen je hoofd. Ik vermoed dat andersom denken wel kan werken, maar wanneer er trauma in het systeem zit dat niet altijd even goed lukt. Wat ik heb gemerkt bij mezelf en ook in het werk wat ik doe met mensen dat praten tegen je zenuwstelsel wel werkt. Benoemen. Praten tegen je lichaam, want dat heeft ook een bewustzijn. Je hoofd kan helpen je zenuwstelsel tot rust te brengen door het aan te moedigen te voelen. Te zeggen; Ja het was erg. Ja het was traumatisch, Ja was verdrietig. Ik hoor je en ik ben er voor jou. Elke keer wanneer je je een deel van je angst onder ogen kunt komen, of eigenlijk het deel wat daar onder ligt, open je weer een stukje van jouw hart, van jouw ware zelf die daar altijd al zat.

Zo zal de angst weer zijn natuurlijke vorm in kunnen nemen. Want je hebt het nog steeds nodig om je te waarschuwen. Het is een primaire emotie. Het hoeft alleen niet meer de overhand te nemen.

Fear Less…...


Neem wat resoneert......het blijft nog altijd mijn waarheid ;-)

Deborah <3

Terug naar het overzicht.