Geef het de ruimte

Geef het de ruimte

Geef het de ruimte……

Verhalen. We hebben er zoveel in ons zitten. Maar is dat slecht of fout? In mijn realiteit niet. Een verhaal is een verhaal. En het kan je er van weerhouden om meer vanuit jouw hart te leven. Maar het is zeker niet fout of slecht. Ook niet als je er in blijft zitten. Want een verhaal is een levensvorm. Iets wat zich in jou vast heeft gezet en wat gecreëerd is vanuit wat voor overtuiging dan ook. Het is een energievorm die jij inzet om wat voor reden dan ook.

Zoals ik al vaker heb geschreven, leren we al heel jong af te voelen. Of eigenlijk, krijgen we niet altijd op een fijne en opbouwende manier de spiegel te zien vanuit onze ouders waarom we voelen wat we voelen. Vanuit al heel ver terug worden emoties afgedaan als iets slechts. Onze eerste taal is energie. We horen de woorden maar begrijpen ze niet. Wel voelen we de onderstroom vanuit onze ouders waarmee zij functioneren. Zij kunnen A zeggen, maar vanuit B functioneren. We pikken op hoe zij over zichzelf denken en halen alle bullshit er tussenuit. We leren ook op latere leeftijd in diverse stromingen wat we wel en niet mogen voelen. Hoe vaak ik niet tegen kom dat je alles vanuit licht en liefde moet bekijken. Mijn hemel denk ik dan, waar blijf je zelf op dat moment wanneer jij jezelf niet toestaat elke emotie te voelen. Ook als deze emoties samenhangen met verhalen. Wat wij zoeken is een manier om te begrijpen wat we voelen. Omdat het vaak niet, of op een bepaalde manier voor ons vertaald is toen we klein waren. Daarom raken we in de war als we van alles voelen maar er geen woorden aan kunnen geven of onszelf veroordelen dat we het voelen. Zeker wanneer iets zwaar of onprettig voelt. Er dan allerlei hartjes en vlindertjes tegen aan gooien werkt ook niet altijd.

Een verhaal “moet” de ruimte krijgen. Want als je dat niet doet, dan krijg je nooit de kans op tot de kern te komen. Wanneer je oordeel hebt op jouw verhaal dan geef jij jezelf niet de ruimte om naar jezelf te luisteren. Je kunt doen als of alles licht en liefde is, maar wat als ik je vertel dat het ook licht en liefde is als je boos, verdrietig etc bent. Mijn waarheid is dat alles ontstaan is uit die bron van liefde. Maar dat bepaalde emoties niet zo worden gezien omdat er een oordeel op hangt. Als jij jezelf de ruimte geeft om welke emotie dan ook te voelen, dan geef jij jouw verhaal de ruimte. En dan kom je tot de kern. Dan kan je het voelen, ervaren en kan je het vrij laten. Wanneer jij jezelf tegen houdt om überhaupt maar iets te voelen, knijp jij jezelf af. Geef je het signaal aan jezelf af dat het verhaal wat in jou leeft niet belangrijk is.

Hoe zou het zijn om naar jezelf te luisteren? Zonder oordeel of zonder enkele verwachting. Maar gewoon luisteren. Jezelf de ruimte geven jouw verhaal te vertellen. Wat gebeurt er dan? Ook al heb je geen idee wat er onder zit en of het überhaupt wel van jou is. Want veelal is het aangenomen vanuit de buitenwereld. Maar om daar achter te komen zal je toch eerst jouw verhaal de ruimte “moeten” geven. Er is geen andere weg. Pas wanneer het zwaar gaat voelen en je merkt dat het je ergens in mee sleept, dan blijf je er in hangen. Maar wat als dat ook niet erg is? Want misschien heeft jouw systeem het juist wel nodig om er helemaal in te zitten voordat het los kan komen. Zolang je er maar bewust van bent wat je doet. En ja uiteindelijk gaat het allemaal over jezelf. In elk verhaal waar je de ander verantwoordelijk maakt of ergens de “schuld” van geeft, gaat het over jou. Maar dat is niet belangrijk. Dat kun je cognitief wel weten, maar zolang jij jouw verhaal niet de ruimte geeft die het nodig heeft blijft het ergens hangen en komt het telkens weer terug.

Wees bereid te luisteren naar jezelf zonder oordeel. Want lief mens, jouw verhaal is net zo belangrijk als ieder ander zijn of haar verhaal. Ook jij mag hierin gezien en gehoord worden. En je mag je verhaal zo vaak vertellen als dat je wilt of dat er nodig is om het vrij te laten. Soms is een verhaal juist heel functioneel. Omdat het je overeind heeft gehouden in tijden dat je niet anders kon. Je hoeft echt niet alles in licht en liefde en in hartjes te zien. Dat is onmenselijk. Liefde voor jezelf is voor mij ook echt bereid zijn door die rauwe emoties heen te gaan. Om boos en verdrietig te zijn. Om je onmachtig te voelen of gefrustreerd. Dat is net zo goed liefde. Alleen erg onbegrepen. Hoe beperkend is het niet als iemand tegen jou zegt dat je dat niet hoeft te voelen omdat het “slecht” voor je is. Dat het niet in liefde is als je niet in die flow zit. Hoe weinig ruimte geeft dat eigenlijk? Dus kan je nagaan als jij jezelf oplegt wat je wel en niet mag voelen.
Ik kan er heel slecht tegen als mensen mij gaan vertellen hoe ik me moet voelen of eigenlijk, wat ik niet mag voelen als ik weer ergens over loop te blazen. Ik heb dat soms nodig. En ik gun mijzelf dat. En dat is liefde voor mezelf. Ik ben mens, net als jij. En in mijn jonge jaren heb ik heel veel niet mogen of kunnen voelen. Terwijl het juist zo nodig was om dat wel te doen, om mezelf beter te begrijpen en voor een hele lange periode heb ik altijd gedacht dat er iets mis was met mij omdat ik niet alles hartjes zag of met elfenstof besprenkelde.

Je bent hier om te ervaren. En als je alles in licht en liefde zou zien dan hoef je hier niet te zijn. Maar als je durft te kiezen om jouw verhaal de ruimte te geven. Om jezelf de ruimte te geven, dan groei je. Dan geef jij jezelf steeds meer ruimte. Dan kom je tot de kern van alles. Want onder dat verhaal, daar zit jouw waarheid. En kun je bij die waarheid komen wanneer je de ruimte geeft aan het verhaal, die eigenlijk alleen maar serieus genomen wil worden. En die kracht, die heb jij in handen, of eigenlijk, die heb jij in je hart……

Deborah <3

Terug naar het overzicht.