Mens-ZIJN

Mens-ZIJN

Ik heb er al vaker over geschreven. Trauma. Het is een interessant fenomeen waar we eigenlijk niet altijd bij stil staan dat we soms nog steeds handelen vanuit overlevingsmechanisme. Trauma is vooral het onderdrukt zijn in wie we zijn. Op wat voor manier dan ook. Niet perse ons familie systeem heeft hier alleen maar aan bijgedragen maar zoveel dingen. Denk maar aan het school systeem en het systeem waar je sowieso in zit. De maatschappij. Want nog vanuit “oude” geloofsovertuigingen wordt er gehandeld. Wordt er gezegd hoe je moet doen en wordt je niet gestimuleerd hoe jij je kwaliteiten beter tot zijn recht kunt laten komen. Maar uiteraard is de meest grootste stempel op ons die vanuit het familie systeem.

Trauma. Het woord klinkt heel heftig en zwaar. Maar het is belangrijk dat je erkent dat ook jij trauma hebt opgelopen. Misschien denk je, ach het viel allemaal wel mee. Maar is dat ook zo? Viel het ook mee? Of is dat juist jouw overleving? Er zijn verschillende soorten trauma. Een daarvan is verbindingstrauma wanneer we op een ongezonde manier met onze moeder in contact zijn geweest. En ook vader doet hier een duit in het zakje. Wanneer ook zij trauma hebben opgelopen en niet verwerkt wordt dit een op een doorgegeven. En alles wat niet erkend is, niet gezien is of niet gehoord is binnen het systeem, vind een weg naar een nieuwe eigenaar. En ook dat kan traumatisch zijn. Het is daarom ook, dat we soms bepaalde gevoelens, gedachtes, emoties hebben die onverklaarbaar zijn. Het kan zomaar zo zijn dat jij een ongezien, niet erkend trauma van je opa, overgroot opa of zelfs verder weg nog, hebt overgenomen. Er is een bepaalde balans in het systeem die vooral veel op verwarring is gebaseerd. Denk maar eens aan de mensen van de 1e en 2e wereldoorlog. Hoe zij hun mond hebben gehouden over wat zij gezien en ervaren hebben. Elke generatie weer loopt het trauma mee. En daar boven op komt je eigen trauma en zit je vast in overlegings strategieën.

Waar het vooral in het leven om gaat, is dat je een mens bent. We kunnen er allerlei spirituele toestanden van maken. We kunnen het zo zweverig maken als we willen, maar feit blijft nog steeds dat je mens bent, hier in dit leven, in deze wereld. Je kunt je mens-zijn niet ontlopen door allerlei vage shizzel te roepen of toe te passen. Alles is een bijdrage aan het mens zijn. Om verlichting te vinden in de zwaarte van het systeem. Maar vooral, om te erkennen. Om eerlijk te zijn naar wat je voelt. Wat je ervaart. En ook telkens weer kijken, is dat van nu of is dit een reactie vanuit het verleden? Want je krijgt elke keer weer opnieuw de kans om vanuit jouw gezonde deel het gekwetste deel te helen. Maar het vraagt openheid van zaken. Om eerlijk te zijn naar jezelf. Je kunt je wel verliezen in zaken buiten je, maar ook zij zijn een spiegel van de wond binnenin jou. Het is juist zo van belang om ruimte te geven aan dat wat je voelt. Ook als je het niet snapt, of ook als het niet logisch is. Benoem wat je voelt. Benoem wat je waarneemt in je lijf. Geef toestemming aan elk gevoel want dan komt de logica vanzelf.

Niemand kan jou vertellen wat je wel en niet mag voelen of hoe zaken voor jou waren of zijn. Niemand kan jou vertellen hoe je iets moet ervaren. Dat is juist het mooie aan mens zijn. Dat jij met jouw unieke zijn het helemaal voelt en ervaart op jouw manier. En dat je telkens weer mag voelen, is dit het gekwetste deel of is dit vanuit mijn kern. Want daar zit zeer zeker een wezenlijk verschil in. Ik praat zelf niet graag over innerlijk kind. Want dat voelt voor mij als of ik uit diverse delen besta ofzo. Of dat ik een kind in mij heb zitten. Terwijl het hier gaat om mijn wezen. Om mijn lichaam en mijn hart en ziel. Alles is energie, dus ook deze aspecten in mij. En wanneer ik een trauma deel tegenkom, dan zie ik dat niet als innerlijk kind maar als een pijn die zich vast heeft gezet. Een herinnering in mijn celgeheugen. Als een niet erkende, niet geziene, en niet geaccepteerde emotie. Dat het is ontstaan in mijn kindertijd, dat zeer zeker. Maar het kind in mij, dat resoneert niet. Ik ben geen afsplitsing maar heb mij afgesplitst van mezelf toen ik trauma tegen kwam in mijn leven. En daardoor heb ik allerlei overlegingsmechanismes ontwikkeld.

Een voorbeeld hiervan is mijn angststoornis. Waardoor ik mij meer bezig hield (en soms nog hou) met mijn angst. Om niet volledig aanwezig te hoeven zijn. Maar ook mijn mannelijke kant extreem goed ontwikkeld is. Dus het aanpakken. Het stoer zijn. Ik regel het wel, ik heb niemand nodig. Een kwaliteit, zeer zeker. Maar wanneer het de vrouwelijke kant in de weg zit wordt het een probleem. En hoe frustrerend is dat geweest voor mijn ex partners. Die geen man konden zijn naast mij, omdat ik het al was.

Maar mijn trauma heeft me zoveel gebracht ook. Mijn zelfstandigheid. Nu de lading er af is kan daar enigszins balans inkomen. Maar ook moet nog leren om soms ook hulp toe te laten. Ik ben “gewend” om het alleen te doen maar feitelijk hoeft dat helemaal niet. Wanneer je die twee dingen goed kan zien, wanneer je handelt uit overleving (extreem gedrag) en wanneer je handelt gewoon vanuit de rust en de balans die er is ontstaan, dan kun je de dingen veranderen. S

Maar ook angst is daar een van. Ik kan het nog steeds wel hebben, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit. Maar ik zie ook duidelijk dat die angst gewoon een diepe pijn is van verlies. In eerste instantie het gezin waar ik uit kwam maar voornamelijk verlies van mezelf. En dat besef ik mij steeds meer hoe diep deze wond eigenlijk is. En je zoekt jezelf in alles en iedereen die je tegenkomt. Vooral in liefdes relaties. We zijn zo hongerig voor die ene liefde. Voor de ware. En geloof me, ik heb ook mijn fair share daarin gehad waarin ik telkens dacht, nee nu is het echt. Dit is de ware. Ik zicht mijn ouders opnieuw in elke relatie, maar nog meer zocht ik mijzelf. En kon ik niet zien dat juist dat de spiegel was. Dat ik zo in verwarring was dat ik mijn hele hebben en houwe bij die ander dropte en zo ook de ander bij mij, want ik zorgde wel voor die ander. Maar wel met voorwaardes. Uit angst wellicht om en iemand echt dichtbij te laten komen en tegelijk angst dat hij mij zou verlaten. Waardoor ik elke keer zelf maar weer weg ging, dan was het maar duidelijk.

Door telkens de angst, het trauma deel, het gekwetste deel of hoe het ook voor jou resoneert, toestemming te geven, krijg ik zelf meer zicht op waarom ik doe wat ik doe. Waarom ik altijd gekozen heb voor een bepaald leven. Zoals werken in de zorg, waarin iedereen zichzelf in stand houdt (uitzonderingen daargelaten). En meer en meer besef ik, nee dit past mij niet meer.

Wanneer je telkens weer diep gaat, ziet, voelt, ervaart en benoemt komt er helderheid in de verwarring. Geef je lucht aan je gevoelens die er niet mochten zijn. Eerst niet van de ander, nu niet van jezelf. We zoeken verklaringen voor wat we voelen om het maar weg te kunnen toveren. Maar de truc is alleen maar voelen. Toestaan. Meer niet. Het vraagt niet meer dan dat. Het wil niet verzorgd worden of bejubeld. Het wil alleen maar erkend worden. Want al deze gevoelens zijn een onderdeel van jou, en zij kunnen niet stromen wanneer jij jezelf het recht ontzegt om het te voelen. En ja er zitten een paar gevallen bij die echt niet tof zijn om te voelen. Maar er is geen andere weg. En geloof me, ik heb alles geprobeerd om zaken niet te hoeven voelen of er niet aan te gaan. Maar ik zie wel in wanneer ik mijzelf toesta het te voelen, hoef ik de ander ook niet meer verantwoordelijk te houden voor wat ik voel. Want ik wil het juist voelen. Ook als ik door de ander getriggerd wordt want dan denk ik, ah mooi weer een patroon dat zichtbaar wordt. Dank jewel.

Zo leer jij jezelf beter kennen. Hoe het werkt in jou, wat er leeft in jou. Of eigenlijk, wat er mag gaan leven in jou. Want hoe meer jij jezelf ontzegt te voelen, hoe meer leven je tegen blijft houden. En ook als het iets is wat je gaandeweg hebt opgepikt. Voel en erken het. Heling kan alleen maar plaats vinden wanneer jij jezelf toestaat te voelen. Van alle trauma’s, hoe groot of klein ze ook zijn. Alle gevoelens, hoe prettig en onprettig ze ook zijn.

Ga meer leven door meer leven te brengen in je systeem. Vrij zijn doe je door jezelf niets meer te ontzetten. Maar het jezelf toestaan het mooie, volledige mens te zijn die je bent

Deborah <3

Terug naar het overzicht.