Van destructief naar constructief

Van destructief naar constructief

Soms is het nodig om even wat afstand te nemen van zaken om de dingen weer helder te krijgen. Daarom zoek ik, zodra het kan, de rust en de ruimte op in frankrijk. Geen mens te bekennen op die berg. De stilte, de rust en de ruimte maken het dat ik op dat moment zoveel mogelijk weer terug keer naar mij. Geen WiFi, wel verbinding. Hij blijft mooi.

Ik besefte mij, al wandelend in het bos met mijn liefde (hondjes en man) dat het leven toch verrekte simpel is. Dat het nodig is dat we alleen maar kiezen voor dat wat fijn en voedend is voor ons. Maar dat het juist dat is, wat het lastig maakt. Want wat als je niet beter weet? Wat als daar nog een trauma zit (verbinding, symbiose of ander trauma) die jou in de greep houdt om telkens weer te kiezen voor dat wat niet fijn en voedend is. Wanneer je geboren wordt in een gezin die gericht is op destructief dan neem je dat over. Dat wil zeggen, dat jij jezelf “moet” verlaten om ergens bij te horen. Om je te voegen naar de orde van het gezin waar je in zit. Je leert je dus al helemaal voegen naar de ander. Zeker wanneer je met ouders te maken hebt die angst en stress in zich mee dragen. Want dit heeft alle ruimte nodig. Iets wat soms generaties lang doorsijpelt. Wanneer jij als baby niet voorzien wordt in jouw verlangens, ga je die onderdrukken. En leer je te kiezen voor zaken die niet voedend zijn. Dit kan je terug zien in allerlei zaken zoals vriendschappen, werk, liefdes relaties, maar ook voeding en je dagelijkse bezigheden. Je kiest voor dat wat zwaar is. Ik heb wel eens ergens iets gelezen over narcisme en waarom hoog gevoelige mensen daarvoor kiezen blablabla. Hele boeken zijn daar over geschreven maar mijn realiteit is simpeler. Er zit een trauma. Er zit een overtuiging in jou die er voor zorgt dat je blijft kiezen voor dat wat destructief is gewoon omdat je niet beter weet. Je herhaalt zaken omdat je niet in contact bent met je verlangen of de pijn die er onder ligt door het niet gezien en gevoed zijn in jouw verlangen. Denk jij wel eens als je iets voor jezelf hebt gevraagd, oh jeej straks heb ik iets verkeerd gedaan of gezegd. Ik doe het fout? Dat is dat stuk. Je vraagt om iets wat fijn is voor jou maar omdat je er in afgewezen bent, zit daar trauma, pijn, verdriet en dus destructieve gedachtes (ik ben fout).

Het is de uitdaging om hier inzicht in te krijgen. Om te ontdekken wat fijn en voedend is voor jou. Ooit ben je zo gericht op het voeden van de ander (vader en/of moeder). En dat doe je misschien ergens nog steeds. Jouw talenten en capaciteiten zet je in op een destructieve (voor jou dan) manier. En je mag gaan leren dat deze talenten heel waardevol zijn en je ze kan gaan inzetten om voor jou een voedende en verzorgende realiteit te creëren. Het is de switsch die je mag gaan maken van destructief naar constructief. Maar wanneer daar nog allerlei verwarringen op zitten is dat niet heel easy. Daarom is het van belang dat je het gaat benoemen. Wat je voelt, wat je ervaart. Hoe de dingen voor jou zijn, werken en/of voelen. Want ook daarin zijn we al eeuwen lang onderdrukt geweest. Je voelt emoties, daarvoor ben je mens, of heb je een menselijk lichaam. En door dat lichaam kunnen we een hoop helen, als we weten hoe het werkt in ons lijf en systeem. En dat is voor iedereen anders. De kern is hetzelfde, de werking niet. En zeker wanneer daar trauma zit kan dit een hele lange weg zijn. Maar zeker geen onmogelijke weg, zo weet ik echt uit ervaring.

Erken waar je bang voor bent, benoem het. Erken wat je boos of verdrietig maakt en benoem dat. Wanneer je nooit die veilige ruimte hebt ervaren om deze emoties vrij te laten stromen gaat het woekeren en samen met deze onvervulde verlangens zorgen er voor dat je in volwassen relaties nog steeds zoekt naar dat wat je gemist hebt. Onbewust overigens. Want je hebt ze zo diep weg weten te stoppen dat je niet eens meer weet dat ze er zijn. Maar ze zijn er nog. En hoe fijn is het dat je juit daarom kunt gaan bouwen aan een leven die voedend is voor jou.

Je kunt positieve affirmaties doen tot je een ons weegt, maar wanneer je blijft ontkennen wat er diep in jou leeft, heeft het geen zin. Het trauma leeft in jou, daar waar jij je als baby al hebt moeten afsplitsen van jezelf omdat je ergens bij wilde horen, omdat je moet overleven. En die zit diep. En kan weer gaan stromen wanneer we toegeven aan dat verlangen, of eigenlijk benoemen dat het er zit. Accepteren dat we het niet hebben gekregen, zelfs er om kunnen rouwen. En dan is er ruimte om te kiezen voor dat wat fijn en gezond is voor ons.

Als ik naar mezelf kijk is de afgelopen twee jaar zoveel veranderd. Ben ik van het kiezen voor mannen die niet voor mij kozen gegaan naar een relatie waarin we elkaar voeden. Ben ik van sommige vriendschappen die mij leeg zogen gegaan naar vriendschappen waarin er zoveel ruimte is voor elkaar en elkaar respecteren in wat we kiezen ook als het niet hetzelfde is. Ben ik van lange werkdagen voor een baas gegaan naar mijn eigen onderneming en begeleiding mogen geven binnen de zorg sector op mijn eigen manier. En ik besefte mij dat, al wandelend tussen te bomen, de prachtige natuur. In die stilte, daar kwamen de antwoorden.

Van destructief naar constructief, dat is de weg die we aan het bewandelen zijn, iedereen weer terug naar zijn of haar eigen natuur.....

Deborah <3

Terug naar het overzicht.